Open Ateliers IJburg bij De Warren

Open Ateliers IJburg — Pepijn Determann over kunst, afval en samenwonen

Tijdens de Open Ateliers IJburg opende De Warren haar deuren voor kunstliefhebbers uit de hele stad. Chandar , bewoner van De Warren, sprak met Pepijn Determann, kunstenaar en bewoner, over de tentoonstelling en wat het betekent om samen te wonen en samen te exposeren.

Wat was er te zien tijdens de Open Ateliers?

We hebben met drie kunstenaars een tentoonstelling gedaan. Sam van Zoest toonde een videowerk — 'Dunes' — en Thijs van der Loo liet schilderijen en installaties zien, waaronder zijn 'asfalteter': een wezen dat is voortgekomen uit het idee van asfalt als iets dat kan worden verslonden, dat ons omringt ons het verkeer, dat je in de expositie kon ruiken en voelen. Zelf heb ik werk gemaakt van oud hout en ander afvalmateriaal dat je hier op Centrumeiland kunt vinden — daarvan heb ik lampen en sculpturen gemaakt. Het waren twee bijzonder mooie dagen, er zijn heel veel mensen langsgekomen.

Wat maakte de Open Ateliers als initiatief bijzonder?

Dat mensen écht op de fiets stappen en een tour maken door het eiland. Er kwamen niet alleen IJburgers, maar ook mensen uit andere delen van de stad, Amstelveen en uit Zaandam. Je voert dan gesprekken met mensen die nieuwsgierig zijn: hoe wonen jullie hier eigenlijk samen, is dit je atelier, is dit van jou, huur je dit? En dan kun je veel vertellen over hoe we hier samenwonen, over de werkplaats beneden, over hoe het gebouw in elkaar zit. Het is ook gewoon fijn om kunstenaars uit het gebouw even op een podium te kunnen zetten.

Jouw werk had ook een interactief element — wat was de bedoeling daarvan?

Ik had drie werken: sculpturen van palen, twee lampen, en spiegels die buiten in de tuin stonden. Dat is enerzijds een interactief werk, maar ook een prototype — ik ben het aan het ontwikkelen voor het Ruigoord festival. Er kwamen lichten en rook bij kijken, en de lichten kaatsten tussen de spiegeltjes. Ik heb mensen ook een beetje onderdeel laten worden van de installatie. Dat was leuk.

En die palen staan nu nog in De Warren?

Ja, ze hebben een nieuw leven gekregen — al was dat niet helemaal de oorspronkelijke bedoeling. Die oude palen bestaan al hartstikke lang: uit de bouw, daarna gevonden, gebruikt voor projecten, op een gegeven moment te klein voor een volgend project. Dan ga je er een hoekje af zagen zodat ze toch weer iets nieuws kunnen worden. Anders staan ze eindeloos in de opslag. Dus ze zijn zeker in een nieuw, misschien wel hun tiende leven terechtgekomen.

Wat was het oorspronkelijke idee achter de palen?

Dat je er een boek op kunt zetten, of een lamp, iets wat op een eigengereide manier een ruimte aanvult. Tijdens de tentoonstelling waren ze puur als sculptuur te zien, maar eigenlijk wil ik ze graag geïntegreerd zien in een ruimte, met een drankje erop of zo. Dat spanningsveld tussen sculptuur en gebruiksvoorwerp vind ik altijd interessant. Met de lampen is dat hetzelfde: er komt wel licht uit, maar het is meer een sculptuur. Toch begrijpen mensen het eerder als er een functioneel element aan zit.

Ze hadden bijna niet overleefd tot vandaag?

Nee, net vanmiddag vroegen mensen in de kelder of ze wat hout mochten verbranden voor een verjaardag vanavond. Ze hadden ze dan nog kleiner gezaagd en opgebrand als verjaardagshaardvuur. Gelukkig net op tijd gered.

Volgend jaar weer Open Ateliers?

Ik weet het niet zeker — vorig jaar is een editie overgeslagen. Ik hoop het wel. En misschien kunnen wij als De Warren daar zelf een beetje bij helpen.